http://firooze.net/articles/702 نشریه الکترونیک درباره فرهنگ، ادبیات و هنر Sun, 05 Feb 2012 08:16:10 +0000 hourly 1 http://firooze.net/articles/702#comment-199 حمید Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000 http://firooze.net/?p=702#comment-199 جناب قادری از شما که اهل فیلم دیدن هستید بعیده که بگید فیلم با یک دروغ شروع می شود این چه حرفی است، فکر می کنم خیلی توجه به حرفتان نداشته اید اگر هم که نه واقعا به این حرف معتقدید پیشنهاد می کنم دوباره مصاحبه تروفو با هیچکاک را بخوانید! راستی آژانس شیشه ای رو دوباره تماشا کنید! جناب قادری از شما که اهل فیلم دیدن هستید بعیده که بگید فیلم با یک دروغ شروع می شود این چه حرفی است، فکر می کنم خیلی توجه به حرفتان نداشته اید اگر هم که نه واقعا به این حرف معتقدید پیشنهاد می کنم دوباره مصاحبه تروفو با هیچکاک را بخوانید! راستی آژانس شیشه ای رو دوباره تماشا کنید!

]]> http://firooze.net/articles/702#comment-187 قادري Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000 http://firooze.net/?p=702#comment-187 متاسفانه اين بخش از نقدتان قابل درك نيست... "سارق حرفه‌ای این فیلم با پوشیدن لباس روحانیت رفتار‌های کلیشه‌ای و بعضاً‌ ریاکارانهٔ روحانیون را تقلید می‌کرد اما مارمولک با استفاده از این تمهید هوشمندانه توانست از تقدس شکل گرفته پیرموان شخصیت‌های روحانی فرار کند و با قرار دادن یک سارق سابقه‌دار در موقعیتی یک روحانی نقد‌های اجتماعی و دینی خود را در لفافهٔ کمدی به تصویر بکشد." اصولا فيلم مارمولك در هيچ كدام از صحنه‌هايش در صدد نقد روحانيت نبود كه بخواهد چنين كه شما مي‌پنداريد رفتار كند...او برخي كليشه‌هاي رايج در رفتار روحانيت را كه البته از اين دست كليشه‌ها در هر صنفي هست و اصولا صنوف بر پايه همين كليشه‌ها شكل مي‌گيرند را دستمايه طنز قرار داده بود..مثلا اينكه دزد بي‌سواد نمازندان در قنوت پوست دستش را مي كند يا در سلام نماز سوت مي‌زد يا با بلغور كردن فتبارك الله و احسن الخالقينها دنبال دختر مردم بود و مانند ان كه هيچ كدام ربطي به نقد روحانيت نداشت...مي‌شود گفت بازيگوشي‌هاي ذهني همه ما و البته ذهن سيال پيمان قاسم خاني انجا جولان مي‌داد...فيلم فاقد هر نوع نقد اجتماعي بود...و با يك دروغ بزرگ شروع شد (اينكه يك روحاني به جاي هزار و يك راه براي هدايت يك دزد به او اجازه بدهد تا وي لباس او را بدزدد و وي پشت در دستشويي منتظر بماند..كدام روحاني چنين با لباس پيامبر معامله مي‌كند مگر روحانيون خلق شده توسط ذهن امثال منوچهر محمدي ها و پيمان قاسم‌خاني‌ها) و با دروغي بزرگتر تمام شد...(اينكه چنين دزدي هدايت شود هم چنان كه آن زن مائده طهماسبي هدايت شد..باسمه‌اي)..در كل مارمولك يك اتفاق گنگ بود كه بهتر است خيلي بر آن به عنوان يك فيلم نقادانه مانور ندهيم... اما درباره فيلم طلا و مس با شما هم عقيده‌ام كه اين نوع فيلم‌ها بيشتر درباره طلبه‌هاي ساده پايه اولي هستند نه طلبه‌هاي واقعي لپ تاپ به دست چند كاره اهل اينترنت و حتي اهل كار اقتصاديِ اين روزها...اينان درست دنبال نوعي از طلبه هستند كه فرم رقيق‌شده طلاب مطلوب انجمن حجتيه و مديران كاناليزه شده برخي مدارس فعلي قم و برخي روشنفكران سكولار هستند..بي خيال دنيا و مافيها..در فكر اخلاقيات شخصي..پر از مظلوميت و رحمانيت..بي‌هرگونه حب و بغض و فرياد و دادخواهي...كه خب اين هم نوعي از نگاه است...فيلم نمايش نمي دهد طلبه‌هايي را كه دغدغه‌شان اين است كه با شهريه كمشان يكي را پيدا كنند كه مضاربه‌اي پولي به آنها بدهد تا سقف معيشتشان را بالا ببرند...يا طلبه‌هايي كه كوچكترين عدولي از محكمات فقهي را برنمي‌تابند..اهل بحثند و چيزي فراتر از منطق و فلسفه توي كتشان فرو نمي‌رود..همان طلبه‌هايي كه گاه يكي از ميان انها مانند عليرضا جهانشاهي پيدا مي‌شود كه هشت ماه هم تحمل زندان جمهوري اسلامي مي‌كند ولي دور از غوغاسالاري برخي دانشجويان حزب‌اللهي مانند دانشجويان امام صادق به جاي حرف زدن از عدالت‌طلبي با پاي پياده از سيرجان و قم به سمت تهران مي‌رود و خسته نمي‌شود..تا شايد گرهي از زمين خواري در يك شهرستان باز كند...ولو در جوار حرم عبدالعظيم حسني به او حجره‌اي براي استراحت ندهند..يا حتي نمايشي از طلبه‌هايي نيست مانند حاجي زم‌ها كه هم اهل سينما هستند هم تهيه‌كننده‌اند و هم رستوران‌داري مي كنند ...به هر حال گمانم بهتر است خود طلبه‌ها و نه حامد محمدي‌ها و منوچهر محمدي‌ها براي ساخت يك چهره جديد از خود قيام كنند...(راستي شنيده‌ام خانمي به نام مژگان ايلانلو مستندي درباره همين قشر طلاب مدرن ساخته كه توصيه مي كنم دوستان مدرسه اسلامي هنر بيابندش و فيلمش را دست كم در مدرسه نقد كنند و نمايش دهند با حضور خودش) متاسفانه اين بخش از نقدتان قابل درك نيست…
“سارق حرفه‌ای این فیلم با پوشیدن لباس روحانیت رفتار‌های کلیشه‌ای و بعضاً‌ ریاکارانهٔ روحانیون را تقلید می‌کرد اما مارمولک با استفاده از این تمهید هوشمندانه توانست از تقدس شکل گرفته پیرموان شخصیت‌های روحانی فرار کند و با قرار دادن یک سارق سابقه‌دار در موقعیتی یک روحانی نقد‌های اجتماعی و دینی خود را در لفافهٔ کمدی به تصویر بکشد.”
اصولا فيلم مارمولك در هيچ كدام از صحنه‌هايش در صدد نقد روحانيت نبود كه بخواهد چنين كه شما مي‌پنداريد رفتار كند…او برخي كليشه‌هاي رايج در رفتار روحانيت را كه البته از اين دست كليشه‌ها در هر صنفي هست و اصولا صنوف بر پايه همين كليشه‌ها شكل مي‌گيرند را دستمايه طنز قرار داده بود..مثلا اينكه دزد بي‌سواد نمازندان در قنوت پوست دستش را مي كند يا در سلام نماز سوت مي‌زد يا با بلغور كردن فتبارك الله و احسن الخالقينها دنبال دختر مردم بود و مانند ان كه هيچ كدام ربطي به نقد روحانيت نداشت…مي‌شود گفت بازيگوشي‌هاي ذهني همه ما و البته ذهن سيال پيمان قاسم خاني انجا جولان مي‌داد…فيلم فاقد هر نوع نقد اجتماعي بود…و با يك دروغ بزرگ شروع شد (اينكه يك روحاني به جاي هزار و يك راه براي هدايت يك دزد به او اجازه بدهد تا وي لباس او را بدزدد و وي پشت در دستشويي منتظر بماند..كدام روحاني چنين با لباس پيامبر معامله مي‌كند مگر روحانيون خلق شده توسط ذهن امثال منوچهر محمدي ها و پيمان قاسم‌خاني‌ها) و با دروغي بزرگتر تمام شد…(اينكه چنين دزدي هدايت شود هم چنان كه آن زن مائده طهماسبي هدايت شد..باسمه‌اي)..در كل مارمولك يك اتفاق گنگ بود كه بهتر است خيلي بر آن به عنوان يك فيلم نقادانه مانور ندهيم…
اما درباره فيلم طلا و مس با شما هم عقيده‌ام كه اين نوع فيلم‌ها بيشتر درباره طلبه‌هاي ساده پايه اولي هستند نه طلبه‌هاي واقعي لپ تاپ به دست چند كاره اهل اينترنت و حتي اهل كار اقتصاديِ اين روزها…اينان درست دنبال نوعي از طلبه هستند كه فرم رقيق‌شده طلاب مطلوب انجمن حجتيه و مديران كاناليزه شده برخي مدارس فعلي قم و برخي روشنفكران سكولار هستند..بي خيال دنيا و مافيها..در فكر اخلاقيات شخصي..پر از مظلوميت و رحمانيت..بي‌هرگونه حب و بغض و فرياد و دادخواهي…كه خب اين هم نوعي از نگاه است…فيلم نمايش نمي دهد طلبه‌هايي را كه دغدغه‌شان اين است كه با شهريه كمشان يكي را پيدا كنند كه مضاربه‌اي پولي به آنها بدهد تا سقف معيشتشان را بالا ببرند…يا طلبه‌هايي كه كوچكترين عدولي از محكمات فقهي را برنمي‌تابند..اهل بحثند و چيزي فراتر از منطق و فلسفه توي كتشان فرو نمي‌رود..همان طلبه‌هايي كه گاه يكي از ميان انها مانند عليرضا جهانشاهي پيدا مي‌شود كه هشت ماه هم تحمل زندان جمهوري اسلامي مي‌كند ولي دور از غوغاسالاري برخي دانشجويان حزب‌اللهي مانند دانشجويان امام صادق به جاي حرف زدن از عدالت‌طلبي با پاي پياده از سيرجان و قم به سمت تهران مي‌رود و خسته نمي‌شود..تا شايد گرهي از زمين خواري در يك شهرستان باز كند…ولو در جوار حرم عبدالعظيم حسني به او حجره‌اي براي استراحت ندهند..يا حتي نمايشي از طلبه‌هايي نيست مانند حاجي زم‌ها كه هم اهل سينما هستند هم تهيه‌كننده‌اند و هم رستوران‌داري مي كنند …به هر حال گمانم بهتر است خود طلبه‌ها و نه حامد محمدي‌ها و منوچهر محمدي‌ها براي ساخت يك چهره جديد از خود قيام كنند…(راستي شنيده‌ام خانمي به نام مژگان ايلانلو مستندي درباره همين قشر طلاب مدرن ساخته كه توصيه مي كنم دوستان مدرسه اسلامي هنر بيابندش و فيلمش را دست كم در مدرسه نقد كنند و نمايش دهند با حضور خودش)

]]>